....

دلواپسی من٬

از نیامدنت نیست.

می ترسم

در پس این دل دل زدن ها٬

بیایی٬

و دلخواه تو نباشم.

هر وقت از تو می نویسم آرامشی شبیه یک شامگاه کویری همه ی وجودم را فرا می گیرد.هر چند خودم خوب می دانم که چیزی برای نوشتن ندارم جز نگرانیها و دغدغه هایی که ادامه دلتنگیهای همیشگی من است....

بیشتر به فکر دل بی قرار من باش.

بیا ره توشه برداریم ٬

قدم در راه بی برگشت بگذاریم ؛

ببینیم آسمان هر جا همین رنگ ست ؟